میگفتند جوانی عاشق شده بود.زندگی اش را پدرش تامین میکرد و هنوز گرم و سرد دنیا را نچشیده بود.پدرش را میدید که راجع به این مسائل خیلی بی تفاوت است.فکر میکرد که عقل پدرش نمیرسد و اصلا پدرش درک ندارد.میگفت : چرا پدرم عشق را نمی فهمد؟ عاشقی را نمی فهمد؟ روزی پدرش را به ملامت کشید و از آن عوالم عشق خودش چیزی با او در میان گذاشت.گفت:

          جان پدر! تو جلوه ی خوبان ندیده ای               روی ماه و چون زلف پریشان ندیده ای

          ننشسته ای به گوشه ای از درد عاشقی             آن دم ز در رسیدن جانان ندیده ای

خیال میکرد پدرش این چیزها را نمی فهمد و ندیده.پدرش گفت:

         جان پسر! تو سفره ی بی نان ندیده ای                جنگ عیال و گریه ی طفلان ندیده ای

         ننشسته ای به گوشه ای از درد قرض خوار             آنگه ز در رسیدن مهمان ندیده ای

کتاب اسلام و نیاز های زمان ((شهید مرتضی مطهری))